Mała moja maleńka
Chwieją się żółte mlecze
W doline napływa gór cień
Cichy odwieczerz
Brodzi w zmierzchowym nurcie
Już późno

Mały mój ukochany
Trudno z miłości się podnieść
A jeszcze ciężej od złych nowin
Gdy patrzysz na mnie ciemnym
Wzrokiem
Smutniej mi chłodniej
Boję się… i boję się

Oczy twe ciche są jeszcze
Kiedy mnie bierzesz w ramiona
Spokojnych gwiazd płyną deszcze
I śnieg na śniegu gdzieś kona
W milczeniu zgasły nam twarze
I dusze błędną z miłości

Piersi twe wonne
Usta me nieprzytomne
Ziemia spod nóg się toczy

Już nie jesteśmy samotni
Coś stało się między nami
Zdumiona tobą i sobą topnieję
Pod twymi wargami
Słońca promieniem jesteś
Rozpalasz mnie swoim wzrokiem
Jak woda wolna od lodu
Płynę ku tobie potokiem
Raz światło falę przenika
Raz one ze światłem igrają
Taka cudowna muzyka
Wody ze słońcem śpiewają

Patrzę – jakbym dotykał ud, piersi i brzucha
Dłonią, co nie spotyka oporu, zasłony,
A twoje drżące ciało poprzez dotyk słucha
Słów niewypowiedzianych, tylko wypatrzonych

Mów do mnie jeszcze z oddali z oddali
Głos twój mi płynie na powietrznej fali
Jak kwiatem każdym słowem twym się pieszczę
Mów do mnie jeszcze i jeszcze i jeszcze

Pragnę, żebyś paznokciem swe imię kreśliła
Na mojej nagiej skórze – mocno i wyraźnie,
Żeby litera każda krwią się wypełniła,
Jak ty wypełniasz sobą całą wyobraźnię.

Patrzę – patrzę, bo wzroku oderwać nie mogę –
Jak bezwstyd namiętności ukrywasz w nieśmiałość…
I wierzę wciąż gorąco, że odnajdę drogę
Do pieszczot, które zmienia miłość w doskonałość.

Mów do mnie jeszcze za taką rozmową
Tęskniłam lata, każde twoje słowo
W mym sercu obok innych słów umieszcze
Mów do mnie jeszcze i jeszcze i jeszcze

Pragnę w bezmiarze zmysłów świadomość utopić,
Stać się zapamiętaniem, stać się zapatrzeniem.
Osobność naszą pragnę w jedno ciało stopić,
By ta bez słów rozmowa mogła być spełnieniem.

O, jakże do tego przywyknę,
O, jakże z tym się oswoję,
Jak cię ogarnę, przeniknę,
Umiłowanie moje

Jakie ci zerwę liście,
Jakim osypię pakowiem,
Co ci, Jedyna, na przyjście
Twoje najdroższe opowiem

Jak ci się oddam cały,
Co z siebie, całego powierzę,
W mym szczęściu, w mym lęku nieśmiały,
Dawno do Ciebie należę

I tylko przywyknąć nie umiem
Ii tylko jeszcze się boję
Jak cie ogarnę zrozumiem
Umiłowanie moje…

Stoimy na dzikiej grani,
We dwoje, wpatrzeni, sami,
Przywarci mocno ciałami,
Milczący, bez łez i bez słów
Jeden ruch i runiemy w dół.

Drżą silne wargi, cisza skuł
Nas pocałunek długi twój
Odezwiesz się runiemy w dół.

Ciał krwawy węzeł nas chroni
Dopóki ciasno spleciony

Co to jest miłość
Nie wiem, ty pytasz mnie
Ja pytam ciebie,
Może to jest miłość

Gdzie mieszka miłość
Nie wiem, w zakamarkach
W splotach ulic, nie wiem,
Pytaj dalej

Co to jest miłość
Powiedz
Albo nic nie mów,
Ja chcę cię mieć przy sobie
I nie wiem… nie wiem
Nie wiem

I płynie czas… wiatr… deszcz… słońce…
Oczy Twe ciche są jeszcze,
Budzimy się.

Nad Kapuletich i Montekich domem,
Spłukane deszczem, poruszone gromem,
Łagodne oko błękitu

Patrzy na gruzy nieprzyjaznych grodów,
Na rozwalone bramy do ogrodów,
I gwiazdę zrzuca ze szczytu

Cyprysy mówią, ze to dla Julietty,
I dla Romea, ta łza znad planety
Spada – i groby przecieka;

A ludzie mówią, i mówią uczenie,
Że to nie łzy są, ale że kamienie,
I- że nikt na nie nie czeka!